Dominique Ampe

Dominique Ampe tekent de tijd in kromme lijnen die hun weg zoeken, hij schildert de ruimte in een steeds herhaalde onvoldaanheid, hij noteert de sporen die een beweging heeft gekrast in een onzichtbare wolk.  Hij herhaalt zijn bezwerende formule met telkens licht gewijzigde middelen om het etherische waarmee hij dialogeert te verschalken.
Elementen van het kunstenaarsbestaan, zowel materiële als geestelijke, ontmoeten elkaar in een trance die beurtelings beheerst is en mateloos, in flitsen van luminositeit die door vlagen van dichtbevolkte schaduwen worden gevolgd.
Wie kijkt naar werk van Dominique Ampe wordt de lagen van het bestaan gewaar, treedt binnen in een trompe-l’oeil en treft er zijn eigen schaduw aan.  De ogenschijnlijke lege ruimte is bewoond, want de dragers zijn luchtige wezens die beurtelings doel en middel zijn, tastbare realiteit die in de wanden wegglijdt als men nadert.  (Rukwinden van poëzie.  Hugo Brutin, Oostende)

 

 

Dominique Ampe