Loes de Haan

Als beeldend kunstenaar kom ik uit de grafiek wereld.
Het is als bij musici, de violisten spelen samen, de pianist speelt alleen. Zo is het ook met mensen die etsen of litho’s maken. Grafici kletsen met elkaar en door elkaar en zijn over het algemeen betrokken bij elkaar. De schilder is, net als de pianist in zijn eentje bezig.
Door een ongeluk, een val van 3,5 m hoogte van de Oude gracht in Utrecht, kon ik mijn ets pers niet meer bedienen en moest ik gaan schilderen. Als de techniek geen vrije kunst toelaat, houdt alles op.
Een collega die ik bewonder zei na 2 jaar knokken met de materie, “Loes je bent een graficus, denkt als een graficus en hebt al je kunst vrienden in die wereld, ga schilderen alsof je grafiek maakt”.
Carlos Conzalis Janez gaf me op deze wijze de sleutel terug die ik verloren had.
Mijn vormen zijn grafisch, een uitspraak in vorm en kleur.
Het uitgangspunt in mijn werken zijn mensen, ook in mijn abstracte werk gaat het om mensen, hun ruimte, het sociale en wat er gebeurd tussen en in mensen.

 

 

Loes de Haan